Atrakcje Zwiedzanie Zabytki

Teatr Witkacego

kuba
kuba
Lipiec 16, 2000Lipiec 16, 2019

Teatr Witkacego

Współcześnie, od dziesięciu lat, najsłynniejszym obiektem leżącym przy Chramcówkach jest znany w Polsce i za granicą Teatr Witkacego (Chramcówki 15), który zaadoptował salę teatralną dawnego Zakładu Chramca. Dojście do teatru może wydać się skomplikowane, ale tylko za pierwszym razem. W połowie ulicy, po lewej stronie idąc od Nowotarskiej, tuż obok wielkiej zaokrąglonej bryły nowego kościoła, trzeba skręcić pomiędzy bloki, które w latach 60. mogły uchodzić za nowoczesne. Idzie się niezbyt szerokim chodnikiem, po prawej stronie mając najpierw ścianę kościoła, potem piękną drewnianą willę Pod Matką Boską, z balkonami ozdobionymi arkadami. Za nią wylania się wysoki i niezwykle jak na Zakopane okazały budynek, będący niegdyś Zakładem Wodoleczniczym doktora Chramca.

Imponujący gmach powstał po 1910 r. na miejscu spalonego, drewnianego domu i nadal spełniał rolę zakładu wodoleczniczego. Na skutek kłopotów finansowych w 1916 r. obiekt przejął Polski Czerwony Krzyż, urządzając sanatorium dla wojska. W latach międzywojennych leczono także pacjentów cywilnych, a podczas ostatniej wojny urzędowali tu Niemcy. Po wojnie w budynku mieściły się różne sanatoria, a w latach 70. całość przejęło Ministerstwo Zdrowia na dom wypoczynkowy. Dziś dawny Zakład wygląda jak wrak luksusowego statku. Znajduje się w nim hotel Chałubiński.

Dalej trzeba udać się asfaltową drogą, biegnącą pośród zieleni dawnego parku, skręcić w lewo, minąć altanę z 1903 r. oraz wejście do kawiarni teatralnej. Musisz dojść do końca budynku i za rogiem skręcić w prawo. Obok garaży z wymalowanymi na drzwiach graffiti rodem z wizji Witkacego trzeba znowu skręcić w prawo. Na tyłach budynku widać schody, taras i troje drzwi – wejście do teatru. Możesz kierować się także czarno-białymi drogowskazami.

Teatr

Zakopane zawsze miało szczęście do aktorów teatralnych, którzy przyjeżdżali na wywczasy. Przez zakopiańskie księgi meldunkowe przewijały się takie nazwiska, jak Modrzejewska, Solscy, Węgrzyn, Osterwa, Ćwiklińska, Zelwerowicz, Ordonówna, Sempoliński. Trochę mniej szczęścia miało do teatrów zawodowych.

Zakopiańska scena mieściła się w Morskim Oku przy Krupówkach. Tam powstałe w 1925 r. Towarzystwo Teatralne wystawiało dramaty Witkacego w jego reżyserii, ale borykano się z problemem braku sali do prób. Przez długie lata poza sztukami o tematyce ludowej, legendarnej i zbójnickiej nie zaistniało nic ambitnego.

Dopiero Teatr Stanisława Ignacego Witkiewicza – pierwszy stały i zawodowy – udowodnił, że Zakopane może mieć scenę i repertuar z prawdziwego zdarzenia. Jest to jeden z najbardziej ambitnych, oryginalnych i inspirujących teatrów w Polsce. Od momentu powstania w 1985 r. zaprezentował się w prawie 30 miastach Polski, a także w Rosji, Czechach, na Słowacji, Węgrzech, w Niemczech i we Francji. Stworzyła go grupa entuzjastów, absolwentów krakowskich uczelni artystycznych w starych wnętrzach dawnego sanatorium, pełnych antyków, czerni, pluszów i świec. Nie ma ostatecznego podziału ról – przed spektaklem aktorzy roznoszą herbatę, przedzierają bilety, licealistki pomagają szyć kotary przed premierą. Ludzie ciągną tu nie tylko na przedstawienia, ale i dla „bycia” w artystycznej atmosferze. Fantastycznym zwyczajem aktorów jest to, że starannie i życzliwie zajmują się widzami. Traktują ich jak miłych, pożądanych gości. Repertuar jest różny – Gombrowicz, Ionesco, Dostojewski, Cooney i inni – ale podstawą są oczywiście dramaty Witkacego. O spektaklach można by mówić długo, że są oryginalne, nowatorskie, niezwykłe i zwariowane. Ale najważniejsze jest to, że nie nudzą, wciągają do tego stopnia, że czasami po opadnięciu kurtyny trudno się połapać, w jakiej jest się rzeczywistości. Dopełnieniem profesjonalnej działalności Teatru Stanisława Ignacego Witkiewicza są wystawy plastyczne (m.in. Jonasz Stern, Jerzy Nowosielski, Tadeusz Brzozowski) i koncerty muzyczne (Marek Grechuta, Stanisław Sojka, Kora, Michał Bajor). Na uwagę zasługuje mniejsza Scena Atanazego Bazakbala w kawiarni teatralnej. Są tacy, którzy przyjeżdżają do Zakopanego specjalnie dla Teatru Witkiewicza.

Bilety można nabyć w siedzibie teatru na godzinę przed spektaklem lub w kasie w Domu Turysty (czynne wt.-sb. w godz. 10.00-14.00).

Na wprost zabytkowej altany znajduje się wejście do kawiarni teatralnej (czynnej od wt. do nd. w godz. 17.00-1.00). W fantastyczny nastrój mogą wprowadzić nie tyle drinki, co nazwy pozycji w menu:
Napój Księdza Hieronima Wyprztyka – woda mineralna;
Król Ryszard II – wódka + sok pomidorowy;
Przyjemniach Tadzia – jeden papieros Marlboro itp.

Po opuszczeniu teatru, tonącego w bujnej zieleni, po powtórzeniu marszruty obok willi Pod Matką Boską, wyjdziesz mniej więcej na środek ul. Chramcówki. Podejmując marsz w górę (5 min), dojdziesz do okolic dworca PKP i PKS, do skrzyżowania Chramcówek, Jagiellońskiej i Kościuszki.

Z ul. Chramcówki dojdziesz do ulic: Nowotarskiej, Kasprowicza, Do Samków, Gimnazjalnej, Kościuszki i Jagiellońskiej.

Zakopane

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *